Interview Headwear | Wat er aan vooraf ging..

Vandaag even een ander soort blogje dan jullie van mij gewend zijn.
Ik ga het vandaag namelijk hebben over een interview met een band.
Een band die ik in de kerstvakantie heb mogen interviewen samen met Naomi.
Want wat daar allemaal aan vooraf ging.. dat lees jij vandaag!
Als je de twitter en/of de facebook pagina al een tijdje volgt dan heb je er hoogstwaarschijnlijk wel het een en het ander over mee gekregen.
In de kerstvakantie (vorig jaar -2012- december *Schaam*) ben ik met Naomi op pad geweest.
Wij hebben samen de band Headwear ondervraagd.
Maar voor het zo ver was ging er nog wel het een en het ander aan vooraf..

Mogen wij jullie interviewen?
Want je kan niet ineens zo maar even een stel jongens met een druk bezette leven interviewen.
Tenminste, dat staat een beetje raar.
'Hoi, hallo wij komen jullie NU interviewen'.
Het kan wel, maar zo gaat het niet.
Dus voordat we daadwerkelijk het interview konden doen moest er een afspraak gepland worden, of nee moest het eerst gevraagd worden of ze er überhaupt voor open stonden.
En laat nu net 1 van de bandleden mijn collega zijn.
Dat is even makkelijk!

Datum tijd en .. plaats.
Nadat Luc het aan de bandleden had gevraagd of ze hier aan mee wilde werken en zij hadden toegestemd was het tijd om een datum te prikken.
En met in totaal 7 man een datum en tijd prikken voor het interview, terwijl iedereen het al zo druk heeft met zijn verplichtingen is dat niet zo gemakkelijk. Ik heb het namelijk in Oktober vorig jaar gevraagd en het is er pas in December van gekomen, dus kan je na gaan!
En dan heb je uiteindelijk de datum en de tijd, dan is er nog 1 ding; de locatie!
En aangezien Naomi en ik zo amateuristisch als de pest zijn, was dat ook nog een groot ding.
Uiteindelijk heeft een van de bandleden Welmer zijn huis beschikbaar gesteld, wat ontzettend fijn was!

Zenuwen.. Gezonde zenuwen.
Ja, toen was het zo ver.
Op 30 December zouden wij naar de jongens 'ontmoete'en hun het hemd van het lijf gaan vragen.
Op de fiets richting Zaandam bespraken we hoe we het zouden gaan doen.
Het stond vast; Naomi wilde niet voor de camera dus zij zou de camera vrouw zijn en ja ik moest de vragen gaan stellen.
Iets waar ik totaal niet goed in ben.. Waaaah!
En wij waren ook wel een beetje zenuwachtig hoor. Het was tenslotte ook ons eerste 'echte' interview en we zouden het filmen, ook iets wat voor het eerst was.
Alle reden om zenuwachtig te zijn. Het waren gelukkig gezonde zenuwen, want wij hadden er zin in!

Op zoek.. naar het juiste adres.
Ik had van te voren al op google maps (Wat een uitvinding!) bekeken hoe het huis van Welmer eruit zag en waar we ongeveer moesten wezen. Het grootste gedeelte wist ik hoe we moesten fietsen, maar omdat ik er toch niet helemaal zeker van was heb ik de navigatie op mijn mobiel aan gezet (nog zo'n uitvinding!). Toen we bij het huis aankwamen wat de bestemming volgens mijn mobiel was en wat wel erg leek op het plaatje wat ik op google maps had gezien zette we een beetje giechelend onze fietsen neer. Want; was het wel hier? De gordijnen waren nog gesloten; zo direct lagen ze nog te slapen! Mijn buik ging te keer.
Door de vragen die door mijn hoofd schoten en de zenuwen die lichtelijk steeds meer hun werk begonnen te doen, stond ik mijn fiets achterlicht aan te doen in plaats van mijn fiets op slot te zetten en viel hij nog net niet om. Terwijl wij heel hard aan het twijfelen waren en kijken of alles nog goed zat (lees: 'Naom is mijn mascara nog niet uitgelopen?' En 'Fleur zit mijn haar nog goed?'), ging het gordijn een stukje opzij en kwam daar het gezicht van een van de jongens (die volgens de foto's die ik van te voren had bekeken Welmer zou moeten zijn) te voorschijn. God zij dank we zaten goed.
Toen hij zag dat wij die herrie makers waren deed hij de deur voor ons open en kon het feest beginnen..

Toen werd het een tien jaren plan.
Ik heb er al het een en het ander over verteld, maar het filmpje dat is nog steeds niet online gekomen.
Het filmpje wat wij gewoon binnen een week online hadden willen hebben (wat een zin(!)) staat nu 4 maanden later nog steeds niet online.
Te weinig tijd, computers die crashen en bestanden die niet mee werkten, dat zijn onze redenen.
Het oh zo lachwekkende interview staat nu alleen nog maar op een geheugenkaart die alleen wij kunnen terug zien.

Maar...
Maar ik heb dé oplossing.
Ik heb het interview van 10 minuten namelijk uitgeschreven.
Ja het kost wel wat tijd, batterij voor mijn camera en energie, maar dat maakt niet uit.
Het interview moet en zal online komen, hoe dan ook.
Aankomende week ga ik hem online zetten;

Stay tuned!







2 opmerkingen