Personal | A blog inspired by Zach Sobiech

Toen ik afgelopen donderdag op Girlscene een artikel met 3 filmpjes tegen kwam wist ik nog van niks.
Nu ik dit artikel gelezen en de filmpjes bekeken had, was ik even stil.
Even stil van besef en stil om even te denken.
Ik wist 2 dingen zeker, die 2 ding dat wil ik vandaag graag met jullie delen.

Een van de twee dingen die ik zeker wist na dat ik de documentaire had bekeken en de clip had beluisterd, was dat ik dit een plaatsje op mijn blog wilde geven.
Zoals als ik al zei las ik op Girlscene een artikel over Zach Sobiech.
Als ik dit artikel niet toevallig was tegen gekomen had ik nu niet dit artikel geschreven en had het mij al helemaal niet aan het denken gezet.
Dit artikel verteld namelijk over Zach Sobiech, een 18 jarige jongen die op zijn 14de te horen kreeg dat hij kanker had. Bot kanker om precies te zijn. Na dat hij de chemo's had overleefd,  kreeg hij vorig jaar te horen dat hij nog maar een paar maanden te leven had.

De meeste mensen zouden niets anders kunnen doen dan alleen maar huilen, want je valt uiteraard in een zwart gat.
Een zwart gat waar jij niet meer uit zou komen.
Ondanks dat de klap ook bij Zach Sobiech hard aan kwam, nam hij een andere richting dan huilen en liet hij een klein licht puntje van het zwarte gat zien.

Dit gene wat hij heeft gedaan is vast gelegd.
Hij schopte namelijk de weg van vriendschap en muziek in.
Dit maken van muziek is hem met grote dank van zijn fans en kijkers af genomen, want inmiddels is 1 van zijn nummers al meer dan 3 miljoen keer is bekeken.
Ik heb het over zijn nummer Clouds:
Toen ik dit geluisterd had moest ik denken, gewoon omdat ik even niets anders kon dan denken.
Dit nummer raakte me, heel diep.
Ik heb vaker dat ik naar een nummer luister die mij raakt, maar meestal is dit alleen na het luisteren.
Bij dit nummer was dit anders, ik bleef er stil van, mijn hersens maakte die minuten over uren. 
Het zette mij aan het denken.

Helemaal toen ik daarna ook de clip keek die celebrity er van hadden gemaakt, speciaal voor Zach:
Zo bijzonder, dit gebeurt namelijk niet vaak.
Kan je na gaan hoe veel indruk hij op mensen heeft gemaakt.

Zijn laatste dagen zijn opgenomen en verschenen in een documentaire.
Ik heb deze documentaire met een brok in mijn keel af gekeken.
Want omdat ik nog nooit van Zach had gehoord before, begon ik ook zonder verwachtingen met kijken.
Tijdens het kijken werd mij pijnlijk duidelijk hoeveel impact dit heeft.
Ik heb vreselijk veel respect voor hoe de familie en vrienden en uiteraard ook Zach zelf hier mee om zijn gegaan en dit op beeld hebben willen zetten.
Want je kan haast niet ontkennen dat je door de glimlach van Zach, die bijna niet van zijn gezicht af te slaan is gedurende de 22 minuten documentaire, moet lachen of kan stoppen met kijken.
Hier de documentaire, ik waarschuw wel; ben je gauw emotioneel? Neem dan een zakdoek bij de hand..
Wat een prachtige documentaire over een bijzonder leuke lieve jonge die spijtig genoeg afgelopen 20 mei is overleden.
Nu ik dit artikeltje typ, anderhalf uur later dan ik de documentaire heb bekeken, ben ik er nog steeds een beetje stil van.
Gewoon van het feit dat het helemaal niet eerlijk is dat mensen aan deze ziekte moeten overlijden.

Het tweede ding dat ik nu zeker weet is dat we moeten genieten van alles, of het nou groot of klein is.
Het word maar weer keihard duidelijk dat het zo over kan zijn; hoe oud of jong je nu ook bent.
Hoe succes of juist niet succesvol je ook bent; geniet!
Geniet van de fijne dingen, de mensen om wie je geeft en van de dingen die in het leven gebeuren.
Heel cliché maar wel heel toepasselijk want: voor je het weet is het te laat!

Had jij al eens van Zach Sobieh gehoord?
Wat vind jij van zijn nummer en de documentaire?





2 opmerkingen