Personal | Mijn verhaal: Ik won 8 cm!

Vandaag een persoonlijk blogje. Een blogje waar ik lang over getwijfeld heb maar waar ik toch heb besloten hem te schrijven. Gewoon omdat ik graag mijn verhaal met jullie wil delen omdat het toch een deel van mijn leven is geweest. Vandaag vertel ik jullie mijn verhaal!

Te vroeg.
Laten we beginnen helemaal bij het begin. Ik kwam iets wat te vroeg ter wereld.
Om precies te zijn werd ik 3 maanden te vroeg geboren, dit houd in dat ik maar 6 maanden in plaats van 9 maanden in mijn buik van mijn moeder heb gezeten. Het is dan ook niet meer dan logisch dat ik er totaal nog niet klaar voor was, maar ik wilde niet langer in mijn moeders buik blijven dus werd ik eruit gehaald. Ik ben geboren met 27 weken, ik woog 630 gram en was 29 cm lang.
Kan je het je voorstellen?

Groeiachterstand.
Vanaf dag 1 hebben ze geroepen dat ik niet groter zou worden dan 1.52. Het was dan ook zo dat mijn broertje mij al gauw inhaalde. Dat klopte, want ik had een groeiachterstand. Waar de rest van mijn ontwikkeling bijna net zo ging als ieder ander kind, bleef mijn groei achter. Als klein kind heb je daar geen kijk naar, logisch want het spelen met poppen of het maken van de mooiste tekeningen is veel belangrijker. Maar nu ik wel eens foto's of filmpjes terug kijk zie ik duidelijk dat mijn broertje al gauw op dezelfde lengte was als ik en mij dus al snel voorbij ging. Ik kwam onder andere voor mijn lengte regelmatig over de vloer bij de kinderarts en via hem zijn we toen ik 9 was in contact gekomen met de groeistichting.

De SGA studie.
Zij waren en zijn bezig met de SGA (Small for Gestational Age) studie. Dit is een studie waar kinderen die te vroeg of te klein geboren zijn mee doen aan een groeihormoon behandeling. Omdat ik en te vroeg geboren was en een groei achterstand had, mocht ik ook mee doen aan deze behandeling.

Voor dat alles begon..  onderzoeken en puberteit uitstelling. 
Maar ik kon er niet op de een of andere dag aan beginnen. Eerst zijn er nog een heleboel onderzoeken aan vooraf gegaan. Onderzoeken zoals bloedprikken, een suikertest, een echo, scans en dergelijke. 
Zo konden ze een goed beeld krijgen van waar je op dat moment wat betreft de groei en puberteit bent. Het is namelijk zo dat als je als meisje voor het eerst gaat menstrueren dat je dan nog maar maximaal 15 cm groeit. Ik zat daar dicht tegen aan dus werd mijn puberteit uitgesteld. Dit gebeurde door een prik met Lucrien (puberteit uittellend medicijn) die ik in eerste instantie om de 4 en later om de 3 weken kreeg. Na een tijdje hoefde ik hier ook niet meer voor naar de huisarts maar deed mijn moeder dit thuis. Door de Lucrien werd dus letterlijk alles plat gelegd. 


Tijd voor het echte werk; prikken in Gino!
Ik weet het nog als de dag van gister. We hadden een nachtopnamen waar je nooit goed slaapt achter de rug en zouden die ochtend de prikinstructies krijgen. Hier werd ons uitgelegd hoe de prikpen werkte, hoe je de dosering moest instellen en hoe je een ampul moest vervangen.  Daarna was het tijd om te gaan prikken. Als eerst mochten we het een keer proberen in de mascotte knuffel Geno. Oh wat vonden we het spannend!

Na het oefenen was het tijd voor het echte werk! Het is een feit dat ik door alle onderzoeken en prikken die ik toen al had gehad, dat ik niet meer zo bang was voor het prikken. Maar om dan van de een op de andere dag in jezelf te moeten prikken is dan toch wel weer even iets raars. Ik pakte een plooi in mijn bovenbeen en bracht met trillende handen de prikpen er in. En toen had ik het gewoon gedaan! Ik had mezelf geprikt en dit zou ik voortaan iedere avond moeten doen. En dat was toch iets vreemds.. 

I did it!
Vanaf de eerste dag tot de laatste dag heb ik het altijd zelf gedaan. Iedere dag om kwart over 8 tijdens de pauze van Goede Tijden Slechte Tijden, pakt ik mijn prikpen en injecteerde ik weer een dosering groeihormoon. Of ik het raar vond? Ja de eerste paar weken misschien wel; maar daarna wist ik niet beter.


Mensen uit mijn omgeving wisten ook niet beter en hielden vaak, als ze wisten dat wij kwamen, een plekje vrij in de koelkast voor mijn prikpen. Ik moest het namelijk ’s avonds voor half 11 doen. De eerste paar keren dat mensen het zagen was het nog interessant, maar naar mate de tijd verstreek werd het steeds meer 'gewoon'.

8 cm 
Tijdens deze behandeling werd ik iedere 3/4 maanden gemeten. 3 keer op de poli in mijn streekziekenhuis en 1 keer moest je naar Rotterdam om onder andere een Dexa Scan te laten maken.
De eerste paar keren dat ik daar kwam waren het heuse centimeters, ik groeide en de groeihormoon hielp! Maar naar mate ik ouder werd en ik bleef prikken werden de centimeters langzaam minder.
Waar het eerst nog 3-4 centimeters waren, waren het er het laatste jaar misschien nog maar halve centimeters als ik geluk had. Dit gaf aan dat er echt niet veel meer in zat. Dit hield in dat ik 4 oktober 2014 voor het laatst groeihormoon moest prikken en dat ik daarna klaar was. Ze hadden gezegd dat ik  met groeihormoon in totaal 1.62 zou worden, dit zou dan 10 cm langer zijn dan zonder, maar dit is niet gelukt. Het zijn uiteindelijk 8 hele centimeters geworden die ik met deze behandeling heb gewonnen en waar ik tot op de dag van vandaag nog steeds heel erg trots op ben!

Dit was mijn verhaal. Iets waar ik makkelijk over vertel maar het vaak achterwegen laat. Waarom Geen idee, misschien omdat het nu niet meer van toepassing is. Toch wilde ik het met jullie delen, juist omdat je het niet heel veel hoort en het toch een aantal jaar heeft gespeeld. Maar vooral omdat ik het nu voor mezelf een keer helemaal op papier heb staan. Bedankt voor het lezen!


Ken jij iemand met een groeihormoon behandeling?

12 opmerkingen

  1. Wauw, wat heb je dit knap geschreven! Super dat je behandeling je zo geholpen heeft!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Leuk stukje om te lezen! Een vriendinnetje van mij was niet te vroeg geboren maar aan beide kanten van haar familie was iedereen heel klein (ongeveer 1m55 voor vrouwen en 1m60 voor mannen). Ik weet nog dat mijn vriendin toen heeft getwijfeld ivm die groeihormonen maar het niet heeft gedaan. Ze is nu 28 en 1m54 als ik me niet vergis. Eigenlijk kan ik me haar niet anders voorstellen, we maakten wel eens grapjes maar ze is er nooit om gepest geweest. Vind het ook echt niet gek ofzo :-) Maar anyway, leuk dat je hierover blogde :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat mooi geschreven en wat een bijzonder verhaal ook. Super fijn dat je behandeling toch geholpen heeft. En ook goed dat je dit hebt gedeeld :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. aangrijpend verhaal en erg goed geschreven!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat heb je dit mooi geschreven! Heel fijn dat de behandeling voor je geholpen heeft <3

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Super knap van je om te delen, aangezien het pittig persoonlijk is!!
    Juist omdat je zo van schrijven houdt, ik trots op je ben en je verder wil helpen, zou ik zo vrij willen zijn om een paar puntjes van aandacht aan te kaarten.
    Allereerst wil ik zeggen dat je prachtig schrijft! Inhoudelijk en over de manier waarop je schrijft, heb ik dus helemaal niks aan te merken!! Ik zag alleen een paar kleine schrijftechnische foutjes, die het lezen bij mij soms stilleggen.
    Ik zeg je dit dus alleen om je stuk nog prettiger te maken voor de lezer (en dat is het al!): ' ik kwam "ietwat" te vroeg, aan het begin van je verhaal, is één woord. "Een nachtopname" moet zonder -n. En in het stuk van I did it "ik pakte mijn prikpen" staat er nu zonder -e.
    Als je me een zeur vindt, mag dat en snap ik dat. Je mag met mijn feedback doen wat je maar wilt! Die paar kleine puntjes van aandacht zouden het stuk, in ieder geval voor mij persoonlijk, nog net even wat fijner maken.
    Keep up the good work, chickie! :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dankjewel voor je feedback!
      Ik ga er aan werken:)!

      Verwijderen
  7. Wat goed dat je dit van je af hebt geschreven. Ik wist helemaal niet dat dit kon.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat fijn dat die behandeling je toch 8 cm extra heeft opgeleverd! Zelf kom ik uit een gezin met relatief kleine mensen, maar ik heb met mijn 1.70 niks te klagen. Mijn zusje is geloof ik 1.54 en is daarmee de kleinste thuis. Zij doet er zelf heel nuchter over, maar ik kan me voorstellen dat het toch prettiger is om net even dat beetje extra te hebben.
    Succes met alles!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Wat gaaf en bijzonder om te lezen :) fijn dat de behandeling +8 cm heeft opgeleverd! Bijzonder dat zulke dingen mogelijk zijn :)

    BeantwoordenVerwijderen
  10. leuk geschreven en wat goed zeg van je! liefs x

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Ik heb hier nog nooit over gelezen dus ik vind het heel goed van je dat je dit verhaal alsnog hebt verteld! En op 8 cm mag je zeker trots zijn, dat heb jij al die jaren door door te zetten toch mooi eventjes voor elkaar gekregen! Chapeau!

    BeantwoordenVerwijderen