Personal | Laat ze gewoon kind zijn

Het is maandag avond en ik lig op bed met mijn mobieltje in de hand en de tv die op RTL Nieuws staat aan. Half op het nieuws lettende, scroll ik door mijn Twitter time line heen. Ik hoor ze op het nieuws iets over Albinokinderen zeggen. Hoewel ik er vrij weinig mee heb, is mijn aandacht wel gelijk getrokken. Ik leg mijn mobiel naast me neer en kijk naar de beelden. De beelden die de dagen erna nog steeds door mijn hoofd zwemmen en vragen die daarbij zijn komen binnen dwarrelen.
Ze laten beelden zien van het jongetje Faustine uit Tanzania. Faustine is niet zo maar een jongetje, nee, hij heeft albinisme; Zijn huid is zo wit als ivoor, hij is slechtziend en zijn haar is blond. Hier in Nederland zou dit niet het einde van de wereld zijn, bij lange na niet. Maar daar in Tanzania wel. En dat heeft alles te maken met bijgeloof van een heleboel jaren terug. Ze beweren namelijk dat de huid in het bezit is van speciale krachten. Dit is de reden waarom deze kinderen, die er helemaal NIKS aan kunnen doen, worden vermoord en verminkt. En dat raakte mij.

De reportage die ik later nog eens terug keek, de column op RTL Nieuws die ik tegen kwam en geschreven is door de maker van de reportage, maakte niet alleen bij mij, maar ook bij een heleboel andere een hoop los. Kippenvel bezorgde mij dit. Je ziet hoe de vader Faustine achter, Faustine laat die helemaal overstuur is en zijn vader probeert achterna te gaan, wat hem niet lukt. Kippenvel van het verdriet van Faustine dat door merg en been gaat.

WAAROM? Waarom moet dit daar zo gaan? Waarom moet een bijgeloof van weet niet hoe lang geleden dit veroorzaken? Het zijn toch gewoon kinderen, kinderen en mensen zoals jij en ik? Die kinderen hebben er niet voor gekozen om zo te zijn, waarom zijn ze dan wel te dupe? Ja, misschien omdat het geloof daar zo'n ontzettend grote rol speelt en ze weinig geld hebben. Als dit dan zo is, als dit de reden zou zijn, waarom kan dit dan niet worden voorkomen door een oplossing?

Deze vragen blijven spoken en de beelden blijven terug komen. Ik lees de reacties op Facebook, onder het item met de reportage en de reacties onder de column die de maker Koen de Regt over de reportage schreef en ben blij dat ik niet de enige ben die met deze vragen rondloopt. Want als het mij, als student zijnde, al raakt; hoe hard moet het ouders én ouders van kinderen met albinisme wel niet raken? Ik hoop dat ze het daar op een of andere manier kunnen veranderen en die kinderen een normaal leven willen en kunnen gunnen. Ik snap heel goed dat dat niet met één reportage kan gebeuren, maar ik hoop wel dat er wat aan gedaan gaat worden. En dat, ondanks dat het niet in Nederland in. Een kind is een kind, niet meer in niet minder.

Bekijk hier de heftige reportage terug en lees hier de column van de maker Koen de Regt. Dit zijn tevens ook de twee bronnen die mij inspireerde voor dit artikel.

Heb jij de reportage gezien?
Zo ja, wat vond je er van?

2 opmerkingen

  1. Ik heb het ook gezien. Ik vind het echt verschrikkelijk wat daar gebeurt. Zulke kinderen moeten ook een kans krijgen. Zij hebben niet gekozen voor die situatie. Als ik het kon, zou ik ze daar allemaal gaan halen en een beter thuis geven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik weet niet of ik die reportage heb gezien, maar wel iets hetzelfde. Het is toch vreselijk hoe mensen soms denken over elkaar. Bizar gewoon!

    BeantwoordenVerwijderen