Personal | Column: Alleen maar schrijven

Schrijven. Soms wil ik gewoon alleen maar schrijven. Over iets maar in dit geval over niets. Niets in het bijzonder in ieder geval. Ik wil op dit moment alleen de toetsen van mijn Macbook horen werken door mijn vingers die de letters intypen die samen een woord vormen. Woorden die samen een zin vormen en hetgeen vertellen wat er op dit moment door mijn hoofd spookt. Soms wil ik gewoon schrijven.




Waar ik het heerlijk vind om boeken te lezen, muziek te luisteren of sinds kort series te kijken (o.a PLL), vind ik het ook fijn om zo af en toe gewoon even random dingen op te schrijven. Vaak heb ik een onderwerp waarover ik iets wil schrijven voor onder andere dit blog. Maar soms, heb ik die niet maar wil ik wel gewoon schrijven. Dan voel ik een drang waarin ik mijn vingers over het toetsenbord laat gaan en er woorden en zinnen op mijn scherm verschijnen. Niet omdat ik iets in mijn hoofd heb, of iets wil vertellen, maar gewoon omdat ik het fijn vind.

Waar een groot deel, van ons mensen, het niet zo hebben met schrijven, heb ik er zover ik mij kan herinneren, er nooit een echte hekel aan gehad. Ik wil niet zeggen dat ik altijd heb staan juichen als we een verslag moesten maken, maar ik kon er wel wat mee waardoor ik het al snel minder erg vond (mits ik gewoon totaal geen band had met het onderwerp, want dan is schrijven écht niet leuk).

Vroeger verzon ik hele verhalen en schreef deze op in schriftjes toen ik nog geen laptop had en de computer ook pas net een rol in ons leven kreeg. Schriftjes heb ik verslonden aan verhalen. Verhalen zonder diepe achtergronden maar wel zeker met een verhaal. Ik vond het heerlijk, want ik schreef, ik schreef wat ik wilde en kon de personen in het verhaal laten doen wat ik wil. Ik kon ze gemeen laten doen tegen de andere of juist heel lief, ik kon ze als een stoer of juist een dom persoon laten lijken en ik mocht bepalen of het een goede of een slechte situatie was. Ik heb deze jammer genoeg ooit eens weggegooid omdat ik het later heel dom vond. Nu, een heel aantal jaren later, vind ik het dom dat ik deze heb weggegooid. Want wat ik mij van deze verhalen kan herinneren, is dat ik als ik deze nu nog had, er misschien best wel wat mee had kunnen doen.

Het feit dat ik van lezen hou en dit al sinds ik heel klein was doe (lees; ik zat met boeken op zijn kop te 'lezen' als mijn moeder aan het koken was), maakt denk ik ook wel dat ik het nu fijn vind om via deze weg mijn dingen op papier te zetten. Al is het maar zo'n random iets als dit of een mening dat ik over een product of iets anders wil delen; zolang ik erover kan en weet te schrijven voelt dit goed.

Ik kan me nog herinneren dat ik een jaar of vijf/zes was en dat ik naast mijn vader op de bank zat, mijn vader las de krant, iets dat hij iedere dag deed. Het geen dat altijd is blijven hangen, is dat ik hem toen eens gevraagd heb wat die rare dingen doen wat zijn dat voor rare tekens?  Waarom staart hij zo naar de krant en wat is toch dat hij dat kan lezen? Ik vond het maar raar. Tot ik het zelf leerde en sinds dien ben ik er ook niet meer mee gestopt. Want het is toch iets moois, dat je met deze tekens, wat wij gewoon als letters zien, je woorden en zinnen kunt maken. Je dingen kunt vertellen en naar elkaar kunt overbrengen? Ik vind het een bijzonder mooi. Mooi omdat dat lijd tot verhalen en het feit dat ik dit nu schrijf. En ik hoop oprecht dat mijn liefde voor dit moois, ookal ziet het er best eentonig uit, altijd blijft.

Schrijven is zo mooi. 

1 opmerking

  1. Schrijven is echt heel erg fijn! Vroeger schreef ik ook al fantasieverhalen & nog zoveel meer. Ik ben ook zo blij dat ik nu een blog heb waar ik alles in kwijt kan! Heerlijk!
    Ik snap je helemaal. hihihi!
    Liefs Iep

    BeantwoordenVerwijderen